Bugün biriciğimin doğum günü.
 Uykusuzum, biraz da moralsiz...

 Askerlik hayatımda şimdiye kadar en sevdiğim arkadaşım teskere aldı.
 İçim buruk...

 Ailem birlikte, iştimada tek gayri ben =)
 Uykusuzluk yüzünden miskinim...

 Buruk...
 Empati kurunca umut verici, yalnız kalınca buruk...

 Duman'ın "Aman aman" şarkısını dinliyorum. Bir kez daha askerliğimin şarkısı olduğuna kanaat getirdim.

 Sevip, görüşemediklerimi özlüyorum. Arayabilirim ama aramak da istemiyorum...
 Beni bulan bir selam etsin. Gerisi yalan oldu...